Άνοιγμα δεύτερου συνεργείου, και τι σπάει πρώτο.

Το πρώτο που σπάει είσαι εσύ

Σε ένα κατάστημα, ο ιδιοκτήτης είναι το σύστημα: αποφάσεις τιμολόγησης, δύσκολοι πελάτες, τι να κάνεις όταν κάτι πάει στραβά, ποιος αναλαμβάνει τι.

Τίποτα από αυτά δεν κλιμακώνεται με το να είσαι σε δύο μέρη, και η κοινή αποτυχία δεν είναι η ανάθεση αλλά η απουσία οτιδήποτε να ανατεθεί. Η γνώση υπάρχει, απλά δεν είναι καταγεγραμμένη πουθενά ώστε να τη χρησιμοποιήσει άλλος διευθυντής.

Η εργασία που αξίζει να γίνει πριν ανοίξεις δεύτερο συνεργείο είναι κυρίως τεκμηρίωση: πώς τιμολογείς, τι κάνεις όταν ο πελάτης αμφισβητεί έναν λογαριασμό, τι κλιμακώνεται και σε ποιον. Μονοτονία, και η διαφορά μεταξύ δεύτερου καταστήματος και δεύτερου προβλήματος.

Η συνέπεια είναι αυτό που παρατηρούν οι πελάτες

Ένας πελάτης που χρησιμοποίησε το πρώτο σου κατάστημα και μετά το δεύτερο τα συγκρίνει, και οποιαδήποτε διαφορά διαβάζεται ως πρότυπο και όχι ως τοποθεσία.

• Τιμολόγηση που διαφέρει μεταξύ καταστημάτων για την ίδια εργασία, χωρίς καμία εξήγηση.
• Ένα κατάστημα στέλνει εκθέσεις επιθεώρησης και το άλλο όχι.
• Διαφορετικοί χρόνοι κράτησης, με τον ίδιο πελάτη να ακούει δύο διαφορετικά πράγματα.
• Αρχεία ανά τοποθεσία, οπότε ένα όχημα που εξυπηρετήθηκε σε μία δεν είναι γνωστό στην άλλη.
• Μια καταγγελία αντιμετωπίζεται γενναιόδωρα σε μία και αμυντικά στην άλλη.

Το τέταρτο σημείο εκπλήσσει τους ιδιοκτήτες και είναι θέμα συστήματος. Αν η ιστορία του οχήματος δεν ακολουθεί τον πελάτη μεταξύ των τοποθεσιών σας, έχετε δύο επιχειρήσεις με το ίδιο όνομα.

Η ροή μετρητών χειροτερεύει πριν βελτιωθεί.

Μια δεύτερη τοποθεσία καταναλώνει μετρητά για μήνες πριν συνεισφέρει: ενοίκιο και τέλη από την πρώτη μέρα, εξοπλισμός, πλήρης ομάδα πληρωμένη ενώ οι θέσεις είναι μισοάδειες, και απόθεμα.

Εν τω μεταξύ, η πρώτη τοποθεσία συνήθως πέφτει, καθώς το άτομο που την διαχειριζόταν περνά τώρα μισό της εβδομάδας αλλού. Ο σχεδιασμός με την υπόθεση ότι η πρώτη τοποθεσία παραμένει σταθερή είναι το πιο κοινό οικονομικό λάθος σε όλη αυτή τη διαδικασία.

Η συντηρητική εκδοχή είναι να υποθέσουμε ότι η πρώτη τοποθεσία πέφτει για ένα τρίμηνο και η δεύτερη φτάνει στο σημείο ισορροπίας αργότερα από την αισιόδοξη περίπτωση, και μετά να ελέγξουμε αν το σχέδιο λειτουργεί. Αν λειτουργεί μόνο στην αισιόδοξη περίπτωση, δεν είναι σχέδιο.

Προσλάβετε τον διευθυντή πριν από το κτίριο.

Ο περιορισμός σε μια δεύτερη τοποθεσία σπάνια είναι οι εγκαταστάσεις. Είναι κάποιος ικανός να τη διαχειριστεί.

Οι ιδιοκτήτες υπογράφουν συνήθως μίσθωση και μετά αναζητούν διευθυντή, κάτι που τους βάζει υπό πίεση χρόνου να διορίσουν όποιον είναι διαθέσιμος. Η καλύτερη σειρά είναι να βρουν ή να αναπτύξουν πρώτα το άτομο, ιδανικά δίνοντάς του πραγματική ευθύνη στην υπάρχουσα τοποθεσία και να δουν τι θα συμβεί.

Αυτό επίσης δοκιμάζει την τεκμηρίωση. Αν κάποιος μπορεί να διαχειριστεί την πρώτη σας τοποθεσία για δύο εβδομάδες χωρίς να σας καλέσει, το σύστημα είναι έτοιμο. Αν δεν μπορεί, το άνοιγμα μιας δεύτερης τοποθεσίας δεν θα το διορθώσει.

Επιλέξτε την τοποθεσία με βάση τη ζήτηση, όχι την προσφορά.

Μια φθηνή μονάδα σε λάθος θέση είναι η πιο ακριβή εξοικονόμηση, ειδικά όταν τα χρήματα είναι περιορισμένα.

Σημασία έχει αν υπάρχει αρκετή δουλειά κοντά και αν οι υπάρχοντες πελάτες μπορούν να την προσεγγίσουν. Ένα δεύτερο κατάστημα δεκαπέντε λεπτά μακριά ανταγωνίζεται τον εαυτό του, ενώ ένα που είναι μία ώρα μακριά δεν έχει καμία σχέση πέρα από το όνομα και τα έξοδα.

Αξίζει να ελέγξετε από πού προέρχονται οι υπάρχοντες πελάτες σας πριν επιλέξετε, καθώς τα περισσότερα συνεργεία ανακαλύπτουν ότι η περιοχή τους είναι διαφορετική από αυτή που νόμιζαν. Αυτά τα δεδομένα είναι ήδη στα αρχεία σας και σχεδόν κανείς δεν τα κοιτά πριν υπογράψει μίσθωση.

Αποφασίστε τι είναι κοινό και τι τοπικό.

Ορισμένα πράγματα ωφελούνται από την κεντρικότητα, ενώ άλλα υποφέρουν, και η συνειδητή απόφαση είναι καλύτερη από την παθητική.

Η πολιτική τιμολόγησης, η μάρκα, τα πρότυπα αναφοράς, οι συμφωνίες προμηθευτών και τα αρχεία πελατών συνήθως είναι καλύτερα να μοιράζονται. Ο προγραμματισμός, η τοπική διαφήμιση και η καθημερινή στελέχωση λειτουργούν καλύτερα με τοπικό έλεγχο, καθώς ο υπεύθυνος στο χώρο γνωρίζει πράγματα που δεν γνωρίζει η κεντρική διοίκηση.

Ο τρόπος αποτυχίας είναι ο ίδιος: ένας κανόνας που δημιουργείται κεντρικά και δεν έχει νόημα τοπικά, ή μια τοπική απόφαση που δημιουργεί ασυνέπειες που παρατηρούν οι πελάτες. Η καταγραφή της κατηγορίας κάθε απόφασης αξίζει μια απογευματινή εργασία.